Category Archives: શ્રી પી.કે.દાવડાજી

મળવા જેવા માનવી-શ્રી અરવિંદ અડાલજા…શ્રી.પી.કે.દાવડા


 

 મળવા જેવા અનેરા માનવી- શ્રી અરવિંદ અડાલજા…શ્રી.પી.કે.દાવડા

===============================================================

ARAVIND ADALAJAA

અરવિંદભાઈનો જન્મ ૧૯૩૯ માં જામનગરમાં થયો હતો. એમના જન્મના ત્રણ-ચાર

મહિના બાદ જ એમના પિતાનું અકાળ અવસાન થયું. અરવિંદભાઈ અને એમની મોટી

બહેનને ઉછેરવાની જવાબદારી એમના માતા, નાની અને પરદાદાએ નિભાવી.

પરદાદાને મળતું નજીવી રકમનું પેનશન અને માતા અને નાની ને નાના-મોટા કામો

કરી મળતી આવકમાંથી કુટુંબનો  નિભાવ થતો.

અરવિંદભાઈનું પ્રાથામિક શાળાનું શિક્ષણ ગામની શાળામાં થયું. માધ્યમિક શાળાનું

શિક્ષણ નવાનગર હાઈસ્કૂલમાં થયું. અહીંથી તેમણે ૧૯૫૬ માં SSC પરીક્ષા પાસ કરી.

SSC બાદ તેમણે જામનગરની ડી. કે. વી. કોલેજમા આર્ટસમાં પ્રવેશ મેળવી,

૧૯૬૦ માં  અર્થશાસ્ત્ર અને રાજ્યશાસ્ત્ર(Political Science) માં B.A. ની ડીગ્રી

મેળવી. શાળા અને કોલેજના અભ્યાસ દરમ્યાન એમને મોઢ-વણિક જ્ઞાતિની

સંસ્થાએ ખૂબ જ સહાય કરી. વાંચનનો શોખ એમનો શાળાના સમયની શરૂ

થઈ ગયેલો, જે કોલેજના અભ્યાસ દરમ્યાન પણ જળવાઈ રહ્યો.

અરવિંદભાઈ કહે છે, “વાંચને મને તટસ્થાતાથી વિચારવા પ્રેર્યો અને મારાં વિચારો

પૂર્વગ્રહ રહિત તથા પ્રી કંડીશન્ડ નહિ થતાં ખૂલ્લા મને વિચારી મારાં પોતાના વિચારો

ઘડતા શીખવ્યો.”

B.A. નો અભ્યાસ પુરો કરી, બેંકમાં નોકરી કરતાં કરતાં એમણે રાજકોટની લૉ કોલેજમાં

અભ્યાસ કરી, ૧૯૬૨ માં L. L. B. ની ડિગ્રી મેળવી. નોકરી હોવાથી આર્થિક ભીંસમાંથી

થોડી રાહત મળી.વકીલાત કરવા તેમની પસંદગી જામનગર ઉપર હતી, એટલે એમણે

બેંકને વિનંતી કરી, પોતાની બદલી જામનગર ખાતે કરાવી લીધી. અહીં વકિલાત શરૂ

કરતાં પહેલાં જ એમના હાથમાં “An Art Of An Advocate” પુસ્તક આવ્યું.

આ પુસ્તકની પ્રસ્તાવનામાં એક લાઈનમાં લખેલું,

“WE HAVE TO LIVE ON OTHERS MISFORTUNE”. આ વાક્યે એમને વિચારતા

કરી મૂક્યા. એમણે વકિલાત કરવાને બદલે બેંકની નોકરીમાં જ રહેવાનો નિર્ણય કર્યો.

૧૯૬૩ માં અરવિંદભાઈના લગ્ન હસુમતિબેન (કલ્પનાબેન) સાથે અત્યંત સાદાઈ પુર્વક થયા.

આદંપતીને બે પુત્રીઓ અને એક પુત્રની પ્રાપ્તી થઈ. ૩૭ વર્ષના અત્યંત સુમેળ ભર્યા

દાંપત્યજીવનબાદ, કલ્પના બહેનનો ૨૦૦૦ માં કેન્સરની બિમારીથી અવસાન થયું.

અરવિંદભાઈ કલ્પનાબહેન વિષે કહે છે, “મારી જીવનસંગીનીએ અભ્યાસ ઈંટર આર્ટ્સ

સુધી કરી છોડી દીધો હતો. પિયરમાં એકની એક દિકરી તરીકે લાડ-કોડમાં ઉછરેલી,

સાસરવાસમાં એક અત્યંત સમજદાર,કુશળ અને પરગજુ ગૃહિણિ પુરવાર થઈ.”

clip_image004

અરવિંદભાઈ, કલ્પનાબેન, ત્રણ બાળકો અને અરવિંદભાઈના માતા, એમ છ જણાના

સુખેથી ચાલતા પરિવારમાં ૧૯૭૬ માં કટોક્ટી ઉભી થઈ. અચાનક એમના બનેવીનું

અવસાન થતાં બહેન અને એના ચાર બાળકોની તમામ જવાબદારી અરવિંદભાઈ ઉપર

આવી પડી. આ સમયે તેઓજૂનાગઢમાં હતા.આમ એમના કુટુંબના છ અને બહેનના

કુટુંબના પાંચ મળી ૧૧ વ્યક્તિની તમામ પ્રકારની જવાબદારી નિભાવવામાં એમની

પત્ની કલ્પનાબેને  સિંહનો ફાળો આપ્યો.

એ સમયને યાદ કરી અરવિંદભાઈ કહે છે, “કપરા કાળમાં જ વ્યક્તિની સમજદારી-કુનેહ,

કુશળતા તથા વ્ય્વહારિક સમજની કસોટી થતી રહે છે, જેમાં મારી કલ્પુએ અમોને પાર

ઉતાર્યા. આ સમય દરમિયાન એણે નોકરી કરી, કરકસરથી બંને પરિવારને સાચવ્યા,

ઉપરાંત પાંચ વર્ષ સુધી પોતાના માટે એક કપડું નહિ ખરીદ્યું. અમારા બાળકોને પણ

સાદાઈ અને કરકસરથી જીવન બસર કરવાના સંસ્કાર આપ્યા.બહેનની ત્રણ દિકરી અને

એક દીકરાના શિક્ષણ, લગ્ન વગેરે સમજદારી પૂર્વક સાદાઈથી કરી, તેમને સર્વેને

પોતાના પગ ઉપર ઉભા કરી તેમનો સંસાર વસાવી આપ્યો.સંસાર ચલાવવાની

તેની કુનેહ અને હોંશિયારીને કારણે અમે અમારાં સ્વપનનું પોતીકું ઘર ” વિસામો ”

બનાવી શક્યા, ઉપરાંત બાળકોના લગ્ન વગેરે પણ સારી રીતે ઉકેલી શકયા.”

અરવિંદભાઈ અને કલ્પનાબહેનના વિચારોનું એમના બાળકોએ પણ એમના પોતાના

જીવનમાં અનુસરણ કર્યું છે. સ્વાલંબન, સાદગી અને કુટુંબ વત્સલતાના ગુણો એમના

ત્રણે બાળકોએ અપનાવ્યા છે. જરૂરત વખતે સખત પરિશ્રમ કરી કુટુંબની મુશ્કેલીઓનો

સામનો કરવામાં હાથ બઢાવ્યો છે, અને સમાજના ખોટા રીત રિવાજને તિલાંજલી આપી,

એમણે સાદાઈથી લગ્ન કર્યા છે.ત્રણે બાળકો હવે જીવનમાં ઠરીઠામ થઈ પોતપોતાનું

જીવન વ્યતિત કરે છે.

અરવિંદભાઈ અંધ શ્રધ્ધાથી ખૂબ જ દૂર રહે છે. ગ્રહદશા, બાધા-આખડી, શુકન-અપશુકન

વગેરેમાં જરાપણ વિશ્વાસ ધરાવતા નથી. આજકાલ મંદિરોના હાલચાલ વિષે તેઓ કહે છે,

“આપણાં દેશમાં મંદિરો વ્યવસાય બની ચૂક્યા છે. મંદિરોની ભવ્યતા, અઢળક ધનરાશી,

સાધુ-સ્વામીઓ અને મહંતોની વૈભવી જીવન શૈલી જોઈ મગજ ચકનાચુર બની જાય છે.”

“પશ્ચિમના દેશોને વાર તહેવારે ભાંડતા આ લોકો તેમના દ્વારા શોધાયેલી તમામ ચીજ-વસ્તુઓ

પ્રેમથી વાપરે છે, અને ઉનાળાનાચાતુર્માસ પણ વિદેશમાં વિતાવે છે. આ લોકોની ધાર્મિકતા

-આધ્યાત્મિકતા, નિષ્ઠા કેટલી પ્રમાણિક હોઈ શકે તેવો પ્રશ્ન મને સતત સતાવ્યા કરે છે.”

” વધુમાં તેઓ કહે છે, “દેશભરમાં અનેક મંદિરો અસ્તિત્વમાં હોવા છતાં સંપ્રદાયોની

હરીફાઈને કારણે નવા મંદિરો બંધાયે જાય છે. આ મંદ્દિરો બાંધવા કે પુરાણા મંદિરોને

ભવ્યાતિભવ્ય બનાવવા દાનવીરો દાન આપતા રહે છે. આવી દાનમાં આવતી ધનરાશી

કયા વ્યવસાયમાંથી દાનવીરે પ્રાપ્ત કરી છે તે કોઈ દાન સ્વીકારનાર સાધુ-સંત-સ્વામી

કે મંહત પૂછતા હોવાનું જાણ્યું નથી. મોટે ભાગે આ ધનરાશી ગેરરીતી દ્વારા મેળવેલી હોય છે.

આવા દાનવીરોનો આત્મા કદાચ ક્યારેક ડંખતો હોવાને કારણે થોડું દાન આપી આત્માને

મૂંગો કરવા સાથે કીર્તિ અને પ્રતિષ્ઠા મેળવી, સમાજમાં ધાર્મિક હોવાનું બીરૂદ પણ અંકે કરવા

કોશિશ કરતા રહે છે. આવી ગેરરીતી દ્વારા મેળવેલ ધનથી બંધાયેલા મંદિરોમાં પ્રાણ -પ્રતિષ્ઠા

કરવા છતાં ઇશ્વર આવે ખરો? “

આપણે ત્યાં મૃત્યુ પાછળ પણ અનેક કર્મકાંડ અને કુરિવાજો અસ્તિત્વ ધરાવે છે.

જો આ કર્મકાંડ કે રિવાજો ના કરવામાં આવે તો મૃતકનો મોક્ષ ના થાય, સ્વર્ગ ના મળે

અને નર્કની યાતનાઓ ભોગવવી પડે વગેરે અનેક પ્રકારનો ભય દેખાડી લાગણીઓનું

બ્લેકમેલીંગ કરવામાં આવે છે,આવી માન્યતાઓને જાકારો આપી, અરવિંદભાઈએ

એમના માતુશ્રી અને પત્નીના મૃત્યુ બાદ કોઈ જાતના કર્મકાંડની વિધિઓ નહિ કરી,

સમાજને આ ઉપજાવેલી ભયાવહ વાતોમાંથી બહાર નિકળવા પ્રેરણા આપી છે.

આજે ૭૫ વર્ષની વયે અરવિંદભાઈ, બાળકો બધી રીતે સગવડ કરી આપવા તૈયાર

હોવા છતાં,એકલા રહે છે અને રાંધવાના અને અન્ય ઘરના કામો જાતે કરે છે.

એમના બ્લોગ

પોતાના વિચારો કોઈપણ જાતનાઆડંબર સિવાય નિર્ભયતાથી રજૂ કરતા રહે છે.
એમના સ્વતંત્ર, un-biased વિચારો એમને મળવા જેવા માણસ બનાવે છે.

==========================================================================

આલેખન==શ્રી. પી.કે. દાવડા

Advertisements

મળવા જેવા માણસ….આદરણીય વડિલ શ્રી કેપ્ટન નરેન્દ્રજી….શ્રી પી. કે. દાવડા


મિત્રો,
આજના મળવા જેવા માણસ છે પાકિસ્તાન સામે બે યુધ્ધમાં લડી ચૂકેલા કેપ્ટન નરેન્દ્ર ફણસે.
તમે તમારા બ્લોગમાં આ પરિચય સમાવી એમનો સત્કાર કરી શકો છો.
 

 =====================================================================

મળવાજેવામાણસ૩૭ ...કેપ્ટન નરેન્દ્ર ફણસે

(કેપ્ટન નરેન્દ્ર ફણસે)

“તુમ્સે હી ઇસ વતનકી  જાન હે

તુમસે હી ઇસ વતનકા ઇમાન હે

જહાં તુઅસે હી ફુલ ખિલતેં હે દોસ્તો

ઉસી સર જમીંકા નામ હિન્દુસ્તાન હે “

આદરણીય વડિલ શ્રી કેપ્ટન નરેન્દ્રજીકો હમારા લાખોં સલામ.

======================================================

 નરેન્દ્રભાઈનો જન્મ૧૯૩૪માંવડોદરામાં એકસમ્પન્ન પરિવારમાં થયો હતો.

પિતાએ મુંબઈની વિલ્સન કોલેજમાં અભ્યાસ કર્યો હતો. માતાનો જન્મ એક

જમીનદાર કુટુંબમાં થયો હતો.

તે સમયે સ્ત્રી શિક્ષણ પ્રત્યે ઉદાસિનતા દર્શાવવામાં આવતી હોવાથી માતાનું

શિક્ષણ કેવળ ચોથા ધોરણ સુધી થયું

 નરેન્દ્રભાઈની  ઉમ્મરમાત્ર નવ વર્ષની હતી ત્યારે એમના પિતાનું અવસાન થયું.

પરિસ્થિતિમાં એવો બદલાવ આવ્યો, રહેવા માટે ફક્ત શહેરમાં એક ઘર રહી ગયું.

આજીવીકાનું અન્ય કોઈ સાધન હોવાથી માતા શહેરનું ઘર ભાડે આપી ગામમાં

રહેવા ગયા. ભાડાની અલ્પ આવકમાં પણ માતાએ આત્મનિર્ભરતા અને ગૌરવપૂર્ણ

રીતે ચાર સંતાનોને ઉછેર્યાનરેન્દ્ર તેમાં સૌથી મોટોમાત્ર ૫૫ વર્ષની  ઉમ્મરે

માતાનું પણ અવસાન થયું.

 નરેન્દ્રભાઈનો પ્રાથમિક શાળાનો અભ્યાસ સૌરાષ્ટ્રના અને  બનાસકાંઠાના અલગ અલગ

શહેરોમાં થયો. તે માત્ર સાત વર્ષના હતા ત્યારે એમના અપહરણનો એક નિષ્ફળ પ્રયત્ન

થયો હતો. એમના નોકરે એમને રાજકોટથી મુંબઈ લઈ જવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો,

પણ પિતાના એક મિત્ર પોલીસ અમલદાર હોવાથી, તાત્કાલીક કારવાઈ કરી નરેન્દ્રભાઈને

સુરેન્દ્રનગરથી બચાવી લેવામાં આવ્યા.

 માધ્યમિક શાળાનો અભ્યાસ એક વર્ષ ભાવનગર અને વર્ષ અમદાવાદમાં થયો.

૧૯૫૧માં ૧૬ વર્ષની વયે એમણે  SSC ની પરિક્ષા પસાર કરી. માધ્યમિક શાળાના

અભ્યાસ દરમ્યાન એમને તેમના એક શિક્ષકે વર્ગમાં લપડાક મારી હતી. અપમાન

સહન થતાં એમણે એજ્યુકેશન ઈન્સપેકટર પાસે ફરિયાદ કરી ને ન્યાય મેળવ્યો હતો.

આમ અન્યાય સામે લડી લેવાની વૃતિ એમણે નાનપણથી કેળવેલી. સમયગાળામાં

એમણે શ્રી અરૂણકાન્ત દિવેટિયાના માર્ગદર્શન હેઠળ ગુજરાતી સાહિત્યમાં રસ કેળવ્યો.

 SSC બાદએમણે ભાવનગરની મંગળદાસ જેશીંગભાઈ કોલેજ ઓફ કોમર્સમાંથી ૧૯૫૮માં

B.Com. ની ડીગ્રી મેળવી. અભ્યાસક્રમ દરમ્યાન સંજોગોવશાત ૧૯૫૫ થી ૧૯૫૭

સુધી અભ્યાસમાં રૂકાવટ પેદા થયેલી. કોલેજના અભ્યાસ દરમ્યાન એમને શ્રી વિજયરાય

 વૈદ્યપાસેથી ગુજરાતી સાહિત્યનો અભ્યાસ કરવાનો મોકો મળ્યો હતો.

 .Com. ની ડિગ્રી મેળવ્યા પછી, ૧૯૬૩ સુધી નરેન્દ્રભાઈએ L.I.C. ના એકાઉન્ટસ

અને ક્લેઈમ્સ વિભાગમાં નોકરી કરી.

 

 (કેપ્ટન નરેન્દ્ર ફણસે)army

“૧૯૬૨ના ચીન સાથેના યુધ્ધમાં ભારતની હાર થતાં દેશના યુવાનોમાં સૈન્યમાંજોડાઇ દુશ્મન

સામે લડવાનો જુવાળ આવ્યો હતો. સરકારે ગાળા દરમ્યાનઈમરજ્ન્સી કમીશન્ડ

ઓફીસરોની ભરતી શરૂ કરી, જેમાં નરેન્દ્રભાઈની પસંદગી થઈ.મહિના પૂનામાં જેન્ટલમન

કૅડેટની ટ્રેનિંગ પૂરી કરી નરેન્દ્રભાઈ સેકન્ડ લેફ્ટેનન્ટતરીકે રેગ્યુલર આર્મીમાં જોડાઈ ગયા.

આર્મીમાં જોડાવા માટેની પ્રેરણા એમને એમની માતાએ આપેલી.૧૯૬૫માં પાકિસ્તાન

સાથેના યુધ્ધમાં એમને મોખરાની હરોળમાં ઠેઠ સિયાલકોટસુધી લડવાનો મોકો મળ્યો.

ભારતે યુધ્ધમાં શાનદાર વિજય મેળવ્યો હતો.”

“૧૯૬૭ના વર્ષમાં તેમની નિમણૂંક કૅપ્ટન તરીકે થઈ. ૧૯૬૮માં તેઓ બોર્ડર સિક્યુરીટી
ફોર્સમાં કેપ્ટનના સમકક્ષ હોદ્દા સાથે જોડાયા. અ હીપણ એમને ૧૯૭૧ના પાકિસ્તાન
સાથેના યુધ્ધમાં પંજાબમાં મોખરાના મોરચે લડવાનો મોકો મળેલો, અને એમણે
દાખવેલા શૌર્ય બદલ એમને  રાષ્ટ્રપતિ દ્વારા ગેલેન્ટ્રી એવોર્ડ આપવામાં આવ્યો.”
એમણે એમના બન્ને યુધ્ધના અનુભવો પોતાના પુસ્તકજિપ્સીનીડાયરીમાં
લખ્યાછે. અમદાવાદના ગુર્જર ગ્રંથરત્ન કાર્યાલય દ્વારા પ્રકાશિત પુસ્તક ખરેખર
વાંચવા લાયક છે.  
નરેન્દ્રભાઈના લગ્ન૧૯૬૫માં ટાન્ઝાનિયાના અનુરાધાબહેન સાથે થયા હતા.

એક arranged marriage હતા. ૧૯૬૫માં એમની દિકરી કાશ્મીરાનો જન્મ થયો

અને૧૯૭૦માં એમના દિકરા રાજેન્દ્રનો જન્મ થયો હતો.

૧૯૭૬માં કેપ્ટન નરેન્દ્ર સૈન્યમાંથી રાજીનામું આપી, એમના કુટુંબને લઈને  કાયમી

વસવાટ માટે લંડનગયા. રાજીનામું ના મંજૂર થવાથી કેપ્ટન નરેન્દ્રને ત્રણ મહિનામાં

ભારત પાછા ફરવું પડ્યું. એમનું કુટુંબ  લંડનમાં જ રોકાયું.

પાંચ વર્ષ સુધી અનુરાધાબહેને લંડનમાં નોકરી કરી અને બે બાળકોને ઉછેર્યા.

 ૧૯૮૧માં કેપ્ટનનરેન્દ્ર સેનામાંથી નિવૃતિ લઈ લંડન આવ્યા.

લંડનમાં નોકરી દરમ્યાન ૯૮૭માં લંડનની એકબરો કાઉન્સીલના સમાજસેવા

વિભાગે ચાલુ પગારે બે વર્ષનો ફૂલટાઈમ પોસ્ટ ગ્રૅજ્યુએટ કોર્સ કરવા મોકલ્યા.

લંડનની સાઉથ બેંક યુનિવર્સિટીમાંથી તેમણે સોશ્યલ સાયન્સીઝમાં પોસ્ટગ્રેજ્યુએટ

ડિપ્લોમા મેળવ્યો.

 લંડનના રહેવાસ દરમ્યાન અંડર ગ્રાઉન્ડ ટ્રેનમાં પ્રવાસ કરતી વખતે ગુજરાતી લેખનની

પ્રવૃતિ ફરી શરૂ કરી અને એમના લખાણ અખંડ આનંદમાંકૅપ્ટનનરેન્દ્રના તખલ્લુસથી

પ્રગટ થવા માંડ્યા . આમ તો એમનો સૌથી પહેલો લેખ૧૯૫૭માં સ્વ. ચાંપશીભાઈ ઉદેશીના

નવચેતનમાં છપાયો હતો અને ત્યાર પછી ૧૯૭૯માં જનસત્તાની રવિવારનીઆવૃત્તિમાં

નરેન્દ્રના તખલ્લુસથી અવાર નવાર લેખ છપાતા

જોકે લેખનની ખરી કસોટી સ્વ. આચાર્ય શ્રી દિલાવરસિંહજી જાડેજાની રાહબરી નીચે

નીકળતાઅખંડ આનંદમાં થઈ.

તેમાં લગભગ દસેક જેટલા લેખ અ નેએક એકાંકિ નાટકપ્રસિદ્ધ થયાં,

જેમને ઘણો સારો આવકાર મળ્યો હતો.

લંડનના રોકાણ દરમ્યાન એમણે ૧૯૮૫માં  લંડનમાં રહેતા ભારતીય અંધજનો

માટે બોલતું અખબારકિરણ’, મૂળ કેન્યાનાં કલ્પનાબહેન પટેલની સાથે શરૂ કર્યું.

આજે પણ અખબારની ડિજીટલ આવૃત્તિ લગભગ ચારસો દૃષ્ટીની ક્ષતિ ધરાવતા

શ્રોતાઓને દઅઠવાડિયે  મોકલવામાં આવેછે.

નરેન્દ્ર્ભાઈના બન્ને બાળકો બ્રિટનમાં અભ્યાસ પુરો કરી, આગળની કારકીર્દી

માટે અમેરિકા આવી ગયા.

૨૦૦૦માં  નરેન્દ્રભાઈ અને એમના પત્ની પણ કાયમી વસવાટ માટે અમેરિકા

આવી ગયા. અમેરિકામાં એમની સાહિત્ય પ્રવૃતિ ચાલુ રહી.

૨૦૦૮માં એમણે જિપ્સીની ડાયરી નામે બ્લોગ શરૂ કર્યો.

તમે www.captnarendra.blogspot.com લીંક વાપરી બ્લોગની મુલાકાત લઈ શકો છો.

 નરેન્દ્રભાઈના ઘડતરમાં એમની માતાનું યોગદાન અતિશય મહત્વનું છે.

લખતી વખતે, શિવાજી મહારાજનું વીર માતા જીજાબાઈએ કરેલું  ઘડતર યાદ

આવી જાય છે.”

આ માતૃ ૠણ ચૂકવવા નરેન્દ્રભાઈએબાઈ” (મા) નામે એક પુસ્તક લખ્યું છે,

જે મૂળ એમની માતાએ મરાઠીમાં લખેલ ડાયરીનો અનુવાદ છે.

 નરેન્દ્રભાઇ કહે છે, મહાભારતમાં કર્ણનું વાક્ય: दैवायत्तंकुलेजन्ममदायत्तंतुपौरूषम्

“‘કયા કુળમાં જન્મ આપવો તે દૈવને આધિન છે; પરંતુ પુરુષાર્થ તો મારે આધિન છે”

તેમને બહુ ગમે છે.” ઉપરાંત ભાવનગર રાજ્યનો motto – ‘મનુષ્યયત્ન,

ઈશ્વરકૃપાકથનપણ એમને ખૂબ પ્રિય છે.”

 આમ તો જીપ્સીનો પ્રવાસ હજી ચાલુ છે.

 અંતમાં કેપ્ટન નરેન્દ્રફણસેને એક મિલીટરી ઢબની સલામ કરી લેખ પૂરો કરૂં છું.

 ==================================================================================

આલેખન==શ્રી પી. કે. દાવડા

ડૉ.શ્રી ચિંતન વૈષ્ણવ …આધુનિક યુગના દાર્શનિક…લેખ..શ્રી પી.કે.દાવડા


ડૉ.શ્રી ચિંતન વૈષ્ણવ …આધુનિક યુગના દાર્શનિક…લેખ..શ્રી પી.કે.દાવડા

ડૉ. શ્રી ચિંતનભાઈ વૈષ્ણવ….આધુનિક યુગના દાર્શનિક…લેખ..શ્રી પી.કે.દાવડા

  એક ઉમદા વિચાર વૈભવથી પાંગરતી પ્રતિભા, સાચે જ સમાજમાં એક ચેતના લાવે છે.

ભારતીય સંસ્કૃતિની માનસ ઘડવાની તાકાત થકી, સૌને ચીંતન કરવા પ્રેરે એવા વ્યક્તિત્ત્વનો

પરિચય, મળવા જેવા માણસની શ્રેણીમાં ,શ્રી દાવડા સાહેબના આભાર સાથે માણીએ..

સંકલન-રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)

મળવા જેવા માણસ-૩૫ ….શ્રી ચિંતન વૈષ્ણવ

clip_image002 

ચિંતનભાઈનો જન્મ ૧૯૭૧ માં અમદાવાદમાં થયેલો. માતા-પિતા બન્ને

ડોકટર હોવાથી પૈસે-ટકે સુખી કુટુંબ ગણાતું. ચિંતનભાઈએ પ્રાથમિક અને

માધ્યમિક શાળાનો અભ્યાસ વડોદરાની એલેંબિક વિદ્યાલયમાં કરેલો અને

અહીંથી જ એમણે ૧૯૮૬ માં SSC અને ૧૯૮૮ માં HSC ની પરિક્ષાઓ પાસ

કરી. શાળામાં ચિંતનભાઈની ગણના તેજસ્વી વિદ્યાર્થીઓમાં થતી, પણ એમનું

બારમા ધોરણમાં એમનું પરિણામ થોડું નબળું આવ્યું. આજે પાછું ફરીને જોતાં

એમને લાગે છે કે કદાચ બારમા ધોરણમા અભ્યાસ સિવાયની ઈતર પ્રવૃતિઓમા

વધારે પડતો સમય આપવાથી આવું થયું હશે, દાખલા તરીકે એમણે ૧૯૮૭ માં

જ ક્લાસિકલ સંગીતમાં B.A. ની ડીગ્રી મેળવી લીધેલી.

 HSC માં ઓછા માર્કસ આવ્યા છતાં એમના માતા-પિતાએ ભવિષ્યનો વિચાર

કરી એમને બેંગ્લોરની R.V. કોલેજમાં Electronics and Communicationsના

કોર્સમા દાખલ કર્યા અને ૧૯૯૨ માં એમણે અહીંથી B.E. ની ડીગ્રી પ્રાપ્ત કરી.

આજે પણ ચિંતનભાઈ માને છે કે ઘરથી દૂર બેંગલોરમાં ગાળેલા આ ચાર વર્ષ

દરમ્યાન એમને જે ગુણીજનો અને વાતાવરણ મળ્યું કે તેણે જીવન વિષે

વિચારવાની એમની દ્રષ્ટી જ બદલી નાખી.

 બે વર્ષ ભારતમાં કામ કરી, ૧૯૯૪ માં ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે ચિંતનભાઈ અમેરિકા

આવ્યા

અમેરિકામાં રહી એમણે ૧૯૯૬ માં M.S. in Electrical Engineering ની

ડીગ્રી મેળવી. ડીગ્રી મેળવ્યા બાદ એમણે Lucent Technologies-Bell Laboratories માં

નોકરી સ્વીકારી. મારો દિકરો ભાવેશ પણ આ જ કંપનીમાં કામ કરતો હતો.

ચિંતનભાઈ અને ભાવેશ મિત્રો બની ગયા હોવાથી, મારો ચિંતનભાઈ સાથે

આ સમય ગાળામાં પરિચય થયો. એ સમયે મારા અમેરિકામાં ટુંકા રોકાણ

દરમ્યાન જ હું ચિંતનભાઈની કેટલીક ખાસીયતોથી પ્રભાવિત થયો હતો.

એમની વાતચીતમાં ગંભીરતા, એમની મિત્રો પ્રત્યેની લાગણી, એમનો સંગીત

પ્રેમ અને એમની Brain Storming ની આદતે મારૂં ખાસ ધ્યાન દોરેલું.

clip_image004                      

જાન્યુઆરી ૨૦૦૦ માં ચિંતનભાઈના લગ્ન હેતલ બુચ નામની ગુજરાતી યુવતી

સાથે થયા. આજે ચૌદ વરસ પછી ચિંતભાઈ કહે છે કે મારા જીવનમાં મળેલી

અતિ પ્રેમાળ અને લાગણીશીલ વ્યક્તિઓમાં હેતલ મોખરે છે. લગ્નબાદ અમેરિકા

આવ્યા પછી તરત જ હેતલબેને પણ વધારે ભણવાનું શરૂ કરી દીધું અને Computer

વિષયક M.S. ડીગ્રી મેળવી લીધી.. હાલમાં આ દંપતી પોતાની સાડાચાર વર્ષની

પુત્રી સાન્વીના ઘડતરમાં ફાળો આપી રહ્યા છે.

clip_image006            

રીસર્ચ-ક્ષેત્રે અગ્રેસર એવી Bell Laboratory માં નોકરી કરવા છતાં પણ એક

વાત ચિંતનભાઈને વારંવાર ખટકતી કે, ટેકનોલોજીમાં એટલી પ્રગતિ પછી પણ

ગરીબી અને ભૂખમરા જેવી મૂળભૂત સમસ્યાઓનો હલ આપણે શામાટે લાવી શક્યા નથી?

થોડા વિચાર પછી તેમને એમ સમજાયું કે આ પ્રશ્નનો જવાબ આપવા તેમણે

engineering ઉપરાંત વિષયો સમજવા પડશે। આથી, 2003 માં આ

સારા પગારની નોકરી છોડી એમણે 2005 સુધી SM in Technology

and  Policy નો અભ્યાસ કર્યો અને 2005 થી 2009 સુધી Technology,

Policy, and  Management નો અભ્યાસ કરી Ph.D ની ડીગ્રી પ્રાપ્ત કરી.

આ જ્ઞાન પ્રાપ્તિ યજ્ઞ દરમ્યાન પાંચ વર્ષ માટે ઘર ચલાવવા એમને અને એમની

પત્નીને MIT ની Under Graduate Students Hostel ના વોર્ડન તરીકે

કામ કરવું પડેલું. આ પરિસ્થિતીને પણ Positive દ્ર્સ્ટીથી જોતાં ચિંતનભાઈ કહે છે,

“આ કામ કરતાં કરતાં મને યુવા માનસમાં ડોકિયું કરવાની તક મળી. મોટા ભાગના

ગોરા વિદ્યાર્થીઓથી ભરેલી આ MIT ની હોસ્ટેલના ઇતિહાસમાં, અમે પહેલા જ

અમેરિકામાં નહિં જન્મેલા, અને ગોરા નહિં એવા વોર્ડન હતા. પણ પ્રેમ અને

સમજદારીથી અમે વિદ્યાર્થીઓનો સારો એવો પ્રેમ સંપાદન કરેલો.”

 ચિંતન વૈશ્નવ MIT ની Sloan School  માં સીનીયર લેકચરર છે.તેમની રીસર્ચ

મહદઅંશે બે વિષયો ઉપર કેન્દ્રિત છે. મુખ્યત્વે, તેઓ આર્થિક અને સામાજિક ભીડમાં

જીવી રહેલ વિસ્તારોની સમસ્યાઓ માટે ટેક્નોલોજી અને વ્યવાસ્થાત્મક ઉપાયો

ઉપર શોધખોળ કરી રહ્યા છે.  તદોપરાંત, તેઓ ટેકનોલોજી માં આવતા ઝડપી

ફેરફારો ને કાર્યકરો, પ્રશાશકો અને નિયમનકારો કઈ રીતે સમજી શકે તેનો

અભ્યાસ કરી રહ્યા છે. તેમનું આ કામ ખેતીવાડી, ઈન્ટરનેટ અને ટેલીકોમ,

ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર, એનર્જી, અને શહેરીકરણ ને સમજવામાં ફાળો આપી શકે તેમ છે.

ચિંતનભાઈ કહે છે કે તેમના કાર્યકાળ દરમ્યાન સૌથી યાદગાર પ્રસંગ એ રહ્યો છે

તેઓ MIT માં જે ક્લાસને ભણાવે છે તેમાં એક વાર રતન ટાટા આવેલા.

 ચિંતનભાઈની હાલની પ્રવૃતિઓ માત્ર બે વસ્તુઓ ઉપર કેંદ્રીત છે.

“(૧) શિક્ષણ આપવું, અને લોકોને પોતાનું જીવન સુધારવાની શક્તિ પ્રદાન

કરવા શોધખોળ કરવી. અને (૨) એમની આસપાસના લોકોને એમની શક્તિની

ચરમ સીમા સુધી પહોંચવામાં મદદરૂપ થવું. સ્કોલરશીપ અંગેની લોકોની મૂળભૂત

મુશ્કેલીઓનું સંકલન કરી સમાધાન શોધવા માટે પણ ચિંતનભાઈ કાર્યરત છે.

ચિંતનભાઈ માને છે કે રચનાશક્તિ નો ધ્યેય જનકલ્યાણ છે.”

ચિંતનભાઈ કહે છે એ ઈશ્વરનો આભાર માને છે કે ગાંધીજી સાથે નજીકનો સંબંધ

ધરાવતા એમના નાના શ્રી પ્રતાપરાય તુલજાપ્રસાદ છાયાએ એમને પ્રમાણિકતા

અને પરિશ્રમનું જે મહત્વ સમજાવેલું એનું એ પોતે કુતુહલ અને હિંમતથી

અનુસરણ કરવાની કોશીશમાં રહ્યા છે.

=================================================================

આલેખન શ્રી પી. કે. દાવડા સાહેબ

મળવા જેવા માણસ… “શ્રી. ભૂપેન્દ્રસિંહ રાઓલ ”…શ્રી પી.કે દાવડાજી


મળવા જેવા માણસ “શ્રી. ભૂપેન્દ્રસિંહ રાઓલ ”…શ્રી પી.કે દાવડાજી
========================================
” કુરુક્ષેત્ર “….શ્રી ભુપેન્દ્રસિંહજી રાઓલ
==================================
યુદ્ધ કેરા મેદાનમાં થાય હાર જીતના જ લેખાં જોખાં

વૈચારિક  વિશ્વનીય મુદ્દાઓ મુલવે
ને કામ અનોખાં

જ્યાં નવી જર્સી પહેરી લોક ફરે ને ગજવે છે ગુજરાત

રાજાઓના સિંહ છે ને સત્ય વાત  કેરું પીરસે ઝવેરાત
====================================
સ્વપ્ન જેસરવાકર
bhupendra Raol-1
શ્રી. ભૂપેન્દ્રસિંહ રાઓલ
શ્રી. ભૂપેન્દ્રસિંહ રાઓલનો જન્મ ૧ જાન્યુઆરી, ૧૯૫૭માં મહેસાણા જિલ્લાના
વિજાપુર ગામમાં થયો હતો. એમનું વતનનું ગામ માણસા છે,
જે હાલ ગાંધીનગર જિલ્લામાં આવેલું છે. આઝાદી પહેલા માણસા ત્રીજા વર્ગનું
રજવાડું ગણાતું અને એના રાજકર્તા પાટણના સ્થાપક વનરાજ ચાવડાના વંશજો
હતા. આમ વનરાજ ચાવડાના સીધાવંશજ એવા ભૂપેન્દ્રસિંહ માણસા રાજવીના
ભાયાત ગણાય.
એમના દાદા શ્રી. મોતીસિંહજી જુના કડાણા સ્ટેટના દીવાન સાહેબ હતા,
જ્યારે પિતાશ્રી રતનસિંહજી વકીલ હતા અને વિજાપુરમાં વકીલાત કરતા.
માતા ત્રિકમકુંવરબા શાળાના શિક્ષણથી વંચિત હતા.
ભૂપેન્દ્રસિંહનો ઘોરણ ૧ થી ૪ સુધીનો અભ્યાસ નડિયાદની ન્યુ શોરોક 
પ્રાથમિક શાળામાં થયેલો. પાંચમાં ધોરણનો અભ્યાસ વિજાપુરની
પ્રાથમિક શાળામાં કરેલો. ધોરણ ૬ થી ૧૦ સુધીનો અભ્યાસ વિજાપુરની
આશ સેકન્ડરી હાઈસ્કૂલમાં થયો. અભ્યાસમાં તેજસ્વી હોવાથી ધોરણ ૧ થી ૪
ફક્ત બે જ વર્ષમાં પાસ કરી નાખેલા અને ત્યાર પછી માધ્યમિક સ્કૂલમાં પણ
હંમેશાં ત્રીજો ચોથો નંબર આવતો. ગુજરાતી, ઇતિહાસ અને ભૂગોળ એમના
પ્રિય વિષય હતા. ૧૧ માં ધોરણમાં વડોદરાની એચ. જે. પરીખ હાઈસ્કૂલમાં હતા
, અને અહીંથી ૧૯૭૨ માં એમણે SSC ની પરીક્ષા પાસ કરી.
શાળાજીવનના સંભારણામાં તેઓ કહે છે:
 તમામ શિક્ષકો ખૂબ સારા મળેલા. પુરાણી સાહેબ નિસ્વાર્થભાવે સાર્વજનિક
અખાડામાં સવારે બોલાવી કુસ્તી અને દેશી વ્યાયામ શીખવતા. શાળા અભ્યાસ
દરમ્યાન ગુજરાતી પાઠ્યપુસ્તકમાં જે પાઠ આવે તેના લેખકનો પરિચય અને
એમના સર્જન કૃતિઓ વિષે માહિતી ટૂંકમાં અપાતી. હું તે લેખકના તમામ પુસ્તકો,
નવલકથાઓ,વાર્તા સંગ્રહો વિજાપુરની સાર્વજનિક લાઇબ્રેરીમાંથી લાવીને વાંચી
જતો.
આમ સૌથી પહેલા મેં ક.મા. મુનશી પછી ર.વ. દેસાઈ, ધૂમકેતુ, પન્નાલાલ પટેલ,
ઝવેરચંદ મેઘાણી, ગુલાબદાસ બ્રોકર, ચુનીલાલ મડિયા, ગુણવંતરાય આચાર્ય 
જેવા અનેક નામી-અનામી સાહિત્યકારોને વાંચી નાખેલા.
આ બધું સાહિત્ય શાળા અભ્યાસ દરમ્યાન દસ ધોરણ સુધીમાં વાંચીને પૂરું કરેલું.” 
“અગિયારમાં ધોરણમાં હતો ત્યારે બરોડામાં બહુચરાજી રોડ પર આવેલા
રજનીશ સ્વરૂપમ ધ્યાન કેન્દ્રમાં બુધ અને શનિ-રવિ ઓશો રજનીશજીના
પ્રવચનોની કેસેટ મૂકતા, તે સાંભળવા જતો. આમ ઓશો રજનીશને
વાંચવાનું વ્યસન લાગેલું. ઓશોના લગભગ તમામ પુસ્તકો વાંચી નાખ્યા હશે.”   
ભૂપેન્દ્રસિંહ SSC  પછી વડોદરાની મહારાજા સયાજીરાવ યુનિવર્સિટીના
પ્રી-યુનિટમાં કૉમર્સ વિભાગમાં દાખલ થયા. અહીં જાણીતા સાહિત્યકાર
સુરેશ જોષી ગુજરાતીનો ક્લાસ લેતા. ત્યાર બાદ કૉમર્સ ફેકલ્ટીમાં દાખલ
થઈ B. Com. ની ડિગ્રી મેળવી. કૉલેજના આ વર્ષો દરમ્યાન એમનો
ઘણોખરો સમય હંસા મહેતા લાઇબ્રેરીમાં જતો.” 
તેઓ કહે છે કે, “મૂળ સાહિત્યનો જીવ એટલે કોઈ સારા સાહિત્યકાર
લેખકની કૃતિ હાથમાં આવી જાય તો એક બેઠકે પૂરી.”
Bhupendra Raol-2
(રજવાડી સાફા સાથે ભૂપેન્દ્રસિંહ)
B.Com. ની પરીક્ષા પસાર કરી ભૂપેન્દ્રસિંહ માતા-પિતા પાસે માણસા
પાછાં ફર્યા અને આઠ વર્ષ સુધી ઘરની ખેતી સંભાળી અને ક્રોસ બ્રીડ
ગાયોની પણ દેખરેખ કરી.
દરમ્યાનમાં ૧૯૮૨ માં એમના દક્ષાકુમારી સાથે લગ્ન સાથે થયા.
આ એમની પસંદગી સાથેના એરેન્જડ મૅરેજ હતા. ૧૯૯૨ માં
પત્ની સાથે વડોદરા પાછાં ફરી અને વીડીઓ શુટિંગ અને ફોટોગ્રાફી
ને વ્યવસાય તરીકે અપનાવેલો.
ભૂપેન્દ્રસિંહ અને દક્ષાકુમારીના ધ્રુવરાજસિંહ, યુવરાજસિંહ અને
હરપાલસિંહ એમ ત્રણ પુત્ર છે. ભૂપેન્દ્રસિંહને દીકરી ન હોવાનો થોડો
અફસોસ હતો પણ થોડા મહિના પહેલાં પુત્ર યુવરાજસિંહને ત્યાં પૌત્રી
તનીષાનો જન્મ થવાથી એમની એ ખોટ પણ પૂરી થઈ ગઈ.
Bhupendra Raol-3                                           (    ભૂપેન્દ્રસિંહ અને દક્ષાકુમારી)
૨૦૦૫ માં એમના સાસરિયાએ Sponser  કરેલા Visa ઉપર
ભૂપેન્દ્રસિંહ અમેરિકામાં સ્થાયી થયા. હાલમાં એમના ત્રણે પુત્ર
સહિત સમગ્ર કુટુંબ અમેરિકામાં જ સ્થાયી છે. અમેરિકામાં આવ્યા
બાદ એમણે અલગ અલગ કંપનીઓમાં નોકરી કરી. હવે એ
અમેરિકાના નાગરિક બની ગયા છે. એમના બચપણથી લાગેલા
સાહિત્યના રસને હંમેશાં જાળવી રાખ્યો.
અહીં અમેરિકામાં ગુજરાત દર્પણની સાહિત્ય સભામાં નિયમિત હાજરી
આપી અનેક સાહિત્ય રસિક મિત્રો સાથે દોસ્તી કરી લીધી
. ગુજરાતી લિટરરી એકેડેમી ઑફ અમેરિકાના તેઓ સભ્ય છે.
ગુજરાતી બ્લોગ જગતમાં ભૂપેન્દ્રસિંહ રાઓલ નામ ખૂબ જ જાણીતું છે.
બ્લોગીંગની પ્રવૃતિ વિષે તેઓ કહે છે:
 “ઘેર ઘેર ફરી સમાજસેવા કરવી બધા માટે શક્ય નાં હોય. ૨૦૧૦મા
બ્લોગ બનાવી લખવાનું શરુ કર્યું છે. અંધશ્રદ્ધા અને અવૈજ્ઞાનિક માન્યતાઓ
વિરુદ્ધ લખીને લોકોને વિચારતા કરવાનું ધ્યેય છે.બ્લોગ કુરુક્ષેત્રમાં
૪૨૪ લેખો લખીને મૂક્યા છે. ૩,૬૭,૮૧૬ હિટ્સ મેળવીને બ્લોગ ગુજરાતી
બ્લોગ વિશ્વમાં ખૂબ પ્રસિદ્ધિ મેળવી ચૂક્યો છે.”
ભૂપેન્દ્રસિંહના તેજ તરાર લખાણો વાંચવા તમારે કુરુક્ષેત્રની મુલાકાત
http://raolji.com/ લિંક વાપરી લેવી પડશે.ફેસબુકના ગુજરાતી
સમૂહમાં પણ ભૂપેન્દ્રસિંહનું નામ ખૂબ પ્રસિદ્ધ છે. ફેસબુકમાં એમના ૫૦૦૦
મિત્રો સાથે અનેક ફોલોઅર્સ છે.
ભૂપેન્દ્રસિંહ પોતાને હિંદુ નાસ્તિક કહે છે. તેઓ કહે છે, “હિંદુ કોઈ ધર્મ
નહિ જીવન જીવવાનો એક તરીકો છે. હું ઈશ્વર વગેરેમાં માનતો નથી,
રીઅલીસ્ટીક એપ્રોચ ધરાવું છું.  વાસ્તવવાદી અને માનવતાવાદી એવા
મને હ્યુમન બિહેવીઅર અને ઉત્ક્રાન્તિના મનોવિજ્ઞાન ઉપર આધારિત
લેખ લખવાનું ગમે છે.”
એમના બે પુસ્તકો બહાર પડ્યા છે :
(૧) કુરુક્ષેત્ર મારા વિચારોનું અને (૨) માનવ મન એક ચક્રવ્યૂહ.
‘માનવ મન એક ચક્રવ્યૂહ’ પુસ્તકની પ્રસ્તાવના જાણીતા લેખક
જય વસાવડાએ લખી છે, અને આ પુસ્તક નવભારત સાહિત્ય પ્રકાશન
દ્વારા પ્રકાશિત કરવામાં આવ્યું છે. આ પુસ્તક ઉત્ક્રાંતિના મનોવિજ્ઞાન
ઉપર આધારિત છે.
========================================
આલેખન==આદરણીય શ્રી પી. કે. દાવડા,
ફ્રીમોન્ટ ,કેલીફોર્નીયા  

આદરણીય રેખાબેન સિંઘલ…મળવા જેવા માણસ..કે હળીમળી જતું વ્યક્તિત્ત્વ….પી. કે. દાવડા


આદરણીય રેખાબેન સિંઘલ…મળવા જેવા માણસ..કે હળીમળી જતું વ્યક્તિત્ત્વ….પી. કે. દાવડા

આદરણીય રેખાબેન સિંઘલ…મળવા જેવા માણસ..કે હળીમળી જતું વ્યક્તિત્ત્વ…ના ઓળખે એ નાત બહાર. પણ આવો સુંદર પરિચય તો શ્રી પી.કે.દાવડાજી આલેખે , ને આપણે મળવા જવા કેમ ન દોડી જઈએ?…સાહિત્યની સરવાણી હૃદયમાં રમાડતી તેમની પ્રતિભા ને લગન એ સાચે જ ગૌરવ છે….અભિનંદન સુશ્રી રેખાબેન અને પરિવારને.

ભિન્ન-અભિન્ન(રેખાબહેન સિંધલ)

તમને ગમતો રંગ લાલ-ગુલાલ
અમને લીલી નાગરવેલ

તમને ગમતું સોનેરી પ્રભાત
અમને રઢિયાળી રાત

તમે ગહન-જળે તરતા
અમે રેત કિનારે રમતા

તમે ભ્રમર, રસના ચાહક
અમે ફૂલ-પરાગના વાહક

ચાલ રમીએ હૂ-તૂ-તૂ-તૂ સાજન
તાળીના તાલે ચોગમ મહાજન

તમે ધસતા પૂર આવન
અમે પારોઠ પગલે જાવન

સંકલન- રમેશ પટેલ(આકાશદીપ) 

Mrs.Rekhaben Sindhal

Mrs.Rekhaben Sindhal

મળવા જેવા માણસ-૩૪ (રેખાબહેન સિંધલ)

રેખાબહેનનો જન્મ ૧૯૫૬ માં ગીર સોમનાથ જીલ્લાના વેરાવળ ગામે થયો હતો.

એમના પિતા મેટ્રીક સુધીનો અભ્યાસ કરી મામલતદારના હોદ્દા સુધી પહોંચેલા,

જ્યારે માતા અભણ હતા. પિતાએ રીટાયર્ડ થયા બાદ ગીરમાં કેસર કેરીનો બગીચો

બનાવ્યો હતો, અને આમ કરનારા એ જીલ્લાના પ્રથમ ખેડૂત હતા.

રેખાબહેને સાતમા ધોરણ સુધીનો અભ્યાસ વેરાવળની જે.પી. પ્રાથમિક ખાનગી

શાળામાં કરેલો. તેઓ જ્યારે છઠ્ઠા ધોરણમાં હતા ત્યારે જ એમના માતા-પિતાએ

એમનું સગપણ નક્કી કરી દીધું. ત્યારે તેમની ઉમ્મર માત્ર દસ વર્ષની હતી.

આઠમા ધોરણથી S.S.C.સુધીનો અભ્યાસ વેરાવળ ગર્લ્સ હાઈસ્કૂલમાં કર્યો

અને ૧૯૭૧ માં તેમણે S.S.C. પરીક્ષા પાસ કરી. શાળાના અભ્યાસ દરમ્યાન

રેખાબહેન ગણિત, ગુજરાતી, અંગ્રેજી અને સંસ્કૃતમાં હંમેશાં સૌથી આગળ રહેતા.

S.S.C. માં ઉત્તીર્ણ થઈ એમણે રાજકોટની માતુશ્રી વીરબાઈમા મહિલા કોલેજમાં

અભ્યાસ કરી, ૧૯૭૬ માં Micro-Biology વિષય સાથે B.Sc. ની ડીગ્રી પ્રાપ્ત કરી.

B.Sc. નું છેલ્લું વર્ષ બાકી હતું ત્યારે જ, ૧૯૭૫ માં, એમના લગ્ન કરી દેવામાં આવ્યા.

સાસરિયાની ઉતાવળને લીધે રેખાબહેનના માતા-પિતાને આવું કરવું પડેલું.

આનાથી નારાજ થઈ, રેખાબહેને ભણવાનું અધવચ્ચે જ છોડી દેવાનું નક્કી કરેલું,

પણ અભણ છતાં હૈયાંસુઝ વાળી માતાએ શીખામણ આપી કે ભણતર નહિં હોય તો

ખેતરોમાં મજૂરી કરવી પડશે, માટે ભણતર પૂરૂં કરી લે. રેખાબહેને આ સલાહ સ્વીકારી

લઈ અભ્યાસ પૂરો કર્યો.

Mrs.Rekha Sindhal-2

   (રેખાબહેન અને એમના પતિ શ્રી પ્રતાપભાઈ)

૧૯૭૬ માં B.Sc. ની ડીગ્રી મેળવ્યા પછી આગળની કારકીર્દીનો વિચાર કરે

તે પહેલાંજ, એટલે કે ૧૯૭૭ માં એમણે બેલડાની બે દિકરીઓને જન્મ આપ્યો.

દિકરીઓ ત્રણ-ચાર વર્ષની થઈ એટલે તરત જ, શિક્ષકની નોકરી માટે અત્યંત

જરૂરી એવી B.Ed. ની પરીક્ષા ૧૯૮૧ માં પસાર કરી. કુટુંબની વિચાર સરણીને

અનુરૂપ થવા, ઉદ્યોગમાં સારી નોકરી મળતી હોવા છતાં એમણે  શિક્ષક તરીકેની

નોકરી સ્વીકારી. ૧૯૮૫ માં એમણે ત્રીજી દિકરીને જન્મ આપ્યો.

૧૯૮૯ સુધી શિક્ષક તરીકે કામ કર્યા બાદ, પોતાના અને સંતાનોના સારા ભવિષ્ય

માટે અમેરિકા ભણી દૃષ્ટી કરી. ૧૯૮૯ માં અમેરિકા સ્થિત એમની બહેને Sponsor

કરેલા Visa હેઠળ એમને ગ્રીનકાર્ડ મળતાં પતિ અને ત્રણ દિકરીઓ સાથે અમેરિકા આવી ગયા.

અમેરિકા આવ્યા બાદ એક-દોઢ મહિનામાં જ પતિ-પત્ની બન્નેને નોકરીઓ મળી જતાં

અમેરિકામાં જીવનની શરૂઆત થઈ ગઈ. રેખાબહનને Medical Technologist

તરીકે Clinical Laboratory માં કામ મળ્યું. અહીં કામ પ્રત્યેની ઇમાનદારી, સખત

મહેનત, નવું નવું શીખવાની ધગસ વગેરેને લઈને જીવનમાં સ્થિરતા આવવા લાગી.

અમેરિકનોની જેમ અંગ્રેજી બોલતાં શીખવા એમણે ખાસ વર્ગોમાં પ્રશિક્ષણ લીધું.

૧૯૯૪ સુધી આ ક્રમ જારી રહ્યો.

 

આ સમયગાળામાં એમણે ગુજરાતી ભાષા પ્રત્યેના એમના પ્રેમને વાચા આપવાનું

શરૂ કર્યું, એટલું જ નહિં પણ અમેરિકા સ્થિત અનેક ગુજરાતી સંસ્થાઓ સાથે જોડાઈ

અને એમના કાર્યોમાં સહભાગી થઈ અનેક લોકોનો પ્રેમ સંપાદન કર્યો.

૧૯૯૪ થી ૧૯૯૮ સુધી એમણે Chiorn કંપનીમાં Quality Control Technician

તરીકે કામ કર્યું. આ દરમ્યાન એમણે New England ના ભારતીય વિદ્યાભવનના

Public Relation કાર્યકર તરીકે પણ સેવાઓ આપી.

ગુજરાતી સાહિત્ય રસિકો સાથે મળીને એમણે રમેશ પારેખ, અનિલ જોષી, વિનોદ જોશી,

આદિલ મનસુરી જેવા કવિઓને સાંકળી લઈને કવિ ચંદ્રકાન્ત શાહ સાથે કવિસંમેલનોનું

આયોજન કર્યું અને તારક મહેતા અને મનુભાઈ પંચોલી જેવા મહાનુભવોના કાર્યક્રમો

યોજવામાં અગ્રેસર રહી  ગુજરાતી પ્રજાને એનો લાભ આપ્યો.

૧૯૯૭માં રેખાબહેનના કુટુંબે બોસ્ટનથી નેશવિલે-ટેનેસી સ્થળાંતર કર્યું અને

ત્યાં એક Mini Market ચલાવવાનું શરૂ કર્યું. ૨૦૦૧ થી ૨૦૦૩ સુધી

Vanderbilt University ના Pediatric cardiology માં Research Assistant

તરીકે કામ કર્યું. અહીં એમણે DNA અને DNA cloning નો અનુભવ મેળવ્યો.

આ સમયગાળામાં પણ એમણે Non-profit સામાજીક સંસ્થાઓમાં સેવાઓ આપી

અને સારા કામો માટે સંસ્થાને રકમ જમા કરવામાં મદદ કરી.

૨૦૦૫ માં રેખાબહેનને OUR LAB તરફથી Best trainer at a research

and medical laboratory award આપવામાં આવ્યો. હવે એમણે વિદ્યાર્થીઓને

ખાનગી ટ્યુશન્સ આપવાની શરૂઆત કરી. ૨૦૦૭ થી ૨૦૦૯ ની વચ્ચે આ પ્રવૃતિને

વેગ આપી પોતાના નિવાસસ્થાને વર્ગો ચલાવવાનું શરૂ કર્યું. સાથે સાથે ૨૦૦૭ માં

South Asian Heritage Group ની સ્થાપના કરી સંગીતકાર શેખર સેનને ‘કબીર’ના

મોનો એક્ટ માટે સ્પોન્સર કર્યા તેમજ પરેશ રાવલના નાટકો યોજ્યા. અને અમેરિકનો

સહિત ભારતિય લોકો માટે લાયબ્રેરી અને Cooking classes શરુ કર્યા. ૨૦૦૮ માં

એમણે રીડ ગુજરાતીની વાર્તા સ્પર્ધામાં બીજું ઈનામ મેળવ્યું. ૨૦૦૮ માં જ પોતાનો

સ્વતંત્ર બ્લોગ www.axaypatra.wordpress.com  અને South Asian Heritage Group

માટે www.southaasianheritagegroup.com વેબ સાઈટ શરૂ કરી. રેખાબહેનના લખાણોની

મજા માણવી હોય તો એમના બ્લોગની મુલાકાત જરૂર લેજો. એમણે ત્રણ વર્ષ સુધી GAMT

(Gujarati Association of Middle Tennessee–a non profit organization) નું ટ્રસ્ટીપદ પણ સંભાળ્યું.

૨૦૧૨ માં Mathfactorial નામ આપી લાયસન્સ સાથે ગણિતના વર્ગો શરૂ કર્યા. ૨૦૧૧ મા

એમને ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદ તરફથી ‘મારો અવિસ્મરણીય અનુભવ લખવા’ માટે પારિતોષિક

આપવામાં આવ્યુ.

૨૦૧૧ માં જ એમણે મુંબઈની SNDT યુનિવર્સીટીમાંથી ગુજરાતી વિષય સાથે M.A. ની

ડીગ્રી પ્રાપ્ત કરી. ૨૦૧૩ થી વેબ ગુર્જરીની સાહિત્ય સમિતિમાં જોડાયા બાદ એક વિભાગના

સંપાદનનું કાર્ય સંભાળી લીધું.

૨૦૧૩ માં એમની એક વાર્તા ઓસ્ટ્રેલીયાના રેડિયો સીડની ઉપર પ્રસારિત કરવામાં આવી,

આ અગાઉ ૧૯૮૨ માં પણ આકાશવાણી રાજકોટ ઉપરથી યુવાવાણી કાર્યક્રમમાં ઉત્તમ શિક્ષક

વિષે એમનો એક વાર્તાલાપ પ્રસારિત થયો હતો.

રેખાબહેનમાં લીડરશીપના ગુણો તો શાળાના સમયથી વિકસતા રહેલા, તરૂણ વયે

જ ફાધર વોલેસ જેવા ફીલોસોફર સાથે નિયમિત પત્રવ્યહવાર પણ કરતા. મુશ્કેલીઓ

સામે લડી લેવાનું વલણ એમણે નાનપણથી કેળવેલું. ગરીબી, ભેદભાવ, અવગણના વગેરે

રૂકાવટોને ઓળંગી જઈ, જીવનમાં એમણે જે પ્રગતિ કરી છે એ જોઈને સહેજે જ મારો હાથ

એમને સલામ કરવા ઉપડી જાય છે.

ફક્ત વીસ ડોલરની નોટ સાથે અમેરિકા આવ્યા બાદની મનોદશા વ્યક્ત કરતાં

રેખાબહેન કહે છે, “અહીં અમેરીકા આવ્યા ત્યારે શરૂઆતમાં તો ખોવાઈ ગયા જેવી દશા!

એક મહિનામાં નોકરી ન મળે તો માથે કરજ લઈ વીલા મોંએ દેશ પાછું ફરવાનું હતું.

ભાષાનો પ્રશ્ન સૌથી મોટો! પાસે કાર નહી (અમેરિકામાં કાર વગરનો માણસ એટલે કેદી).

દીકરીઓને ઘરે એકલી રખાય નહી.  ભાઈ-બહેન સાથ આપતા હતા પણ એ ટેમ્પરરી

વ્યવસ્થા હતી મુંઝવણનો પાર નહી.. કેમ કરીશું ?

એ પ્રશ્ન અજગરની જેમ ભરડો લઈને ભીંસતો હતો…આખરે મને લેબોરેટરીમાં રાતની

નોકરી મળી કે તરત કારના હપ્તા શરૂ કર્યા. દિવસે દીકરીઓને માટે હું ઘરે રહું અને

મારા પતિ કામ પર જાય. બંનેએ તનતોડ મહેનત કર્યા વગર છૂટકો ન હતો, કારણ કે

મારા પતિ પાસે ઉચ્ચ ડીગ્રી ન હતી અને આજીવિકા માટેના પૈસાની જરૂર માટે પરમાત્મા 

સિવાય કોઈનો આધાર નહી. ધીરે ધીરે આર્થિક તકલીફના વાદળો વિખરાવા માંડ્યા,

પણ યુવાન દીકરીઓ અને ભિન્ન સંસ્કૃતિ ! એક ઘડી ય રેઢી મૂકતા મન ન માને એટલે

 સાહિત્ય કે શિક્ષણમાં ડૂબવું પોસાય નહી..વળી એમના કોલેજના શિક્ષણ માટેની વ્યવસ્થાની

ચિંતા તો ખરી જ ! પરણાવવાની ચિંતાને તો દૂર જ રાખી હતી પણ આ બધી સાંસારિક

ચિંતાઓ જે બધાને જ હોય છે તે પરદેશની ભૂમિ પર અજાણ્યા સમાજ વચ્ચે અનેક ગણી 

વધી જાય છે તે દેશવાસીઓ ન સમજાય તેવી વાત છે.”

Mrs.Rekha -3

(રેખાબહેનના દોહિત્ર અરમાન અને રોનિત)

આજે પ્રભુ કૃપાએ રેખાબહેનનો સંસાર સુખી છે. બે દોહીત્ર સાથે અતિ આનંદની

પળો પસાર કરતા રેખાબહેન સામાજીક અને સાહિત્યની પ્રવૃતિઓમાં ઉમંગની

ભાગ લે છે. સ્વભાવે ખૂબ જ ઊર્મિલ રેખાબહેન જીવનની ફીલોસોફી તરીકે કહે છે,

“  જીવન એક આધ્યાત્મિક સફર છે અન્ય જીવનયાત્રીઓ સાથેના સંબંધોમા આપણે

આપેલા ભાવોના એવા જ પ્રતિભાવો આપણને મળે છે તેથી જો શુદ્ધ ભાવો આપીએ

તો શુદ્ધ સંબંધો વીકસે. અન્યના દોષો જોવાથી આપણા પોતાના અંતરની શુદ્ધિ જ

આપણે ગુમાવીએ છીએ. અન્યના ગુણ અને પોતાના દોષ જોવાની દ્રષ્ટિ કેળવવાથી

દિલમાં પ્રકાશ પથરાય છે.”

પી. કે. દાવડા

મળવા જેવા માણસ..આદરણીય વડિલ શ્રી શકુર સરવૈયા…શ્રી પી.કે દાવડાજી


મળવા જેવા માણસ..આદરણીય વડિલ  શ્રી શકુર સરવૈયા…શ્રી પી.કે દાવડાજી
======================================================================================
આજના મળવા જેવા માણસ શ્રી શકુર સરવૈયા, બ્લોગ જગતમાં ઓછા જાણીતા
પણ મોટા ગજાના કવિ અને ગઝલકાર છે. હું અને શકુરભાઈ એક જ શાળાના
વિદ્યાર્થીઓ છીએ.
                                                                  શ્રી શકુર સરવૈયા
શ્રી શકુર સરવૈયા

                (શકુરભાઈ એમના માનીતા પક્ષી સાથે)

શકુરભાઈનો જન્મ ૧૯૩૯માં મુંબઈના એક ઉપનગર ધાટકોપરમાં થયો

હતો.એમના પિતાની ધાટકોપરના મુખ્ય માર્ગ ઉપર વાસણોની બે નાની

દુકાનો હતી.એમની માલિકીની દસ ભાડુઆતોવાળી એક પતરાંની ચાલ

હતી. પ્રત્યેકભાડુત પાસેથી મહિને દસ રૂપિયા ભાડું આવતું.

શકુરભાઈનું શાળાનું ભણર ધાટકોપરની પ્રખ્યાત શાળા રામજી આસર

વિદ્યાલયમાં થયેલું. મારૂં પણ શાળાનું ભણતર શાળામાં થયું હતું.

શકુરભાઈ જ્યારે નવમા ધોરણમાં હતા ત્યારે અમારી એક શિક્ષિકા વત્સલા

મહેતાએ શકુરભાઈનો ગુજરાતી સાહિત્યમાં રસ ઓળખી લઈને એમને

લખવામાટે પ્રોત્સાહન આપ્યું. શાળાના વાર્ષિક મેગેજીન પૂષા માં બે વાર

એમના લેખ છપાયા.દશમાં ધોરણમાં યોજાયેલી કાવ્ય સ્પર્ધામાં એમને બીજું

ઈનામ મળેલું.શાળાનો સમય છોડી, શકુરભાઈ સાહિત્યનાં વાંચન, કવિ

સંમેલનોમાં શ્રોતા તરીકે હાજરી આપવી,વાસણની દુકાને પિતાની મદદમાં

રહેવું વગેરે પ્રવૃતિઓમાં બાકીનો સમય પસાર કરતા.

“ખાનદાનીના સંસ્કાર એમને નાનપણમાં મળી ગયેલા. એક વાર એમના

પિતાએ એમને એમના એક ભાડુઆતને ત્યાં ભાડું વસુલ કરવા મોકલેલા.

ભાડુઆતને ત્યાં ગયા તો ખબર પડી કે ભાડુઆતની નોકરી છૂટી ગયેલી

એટલે ભાડું આપી શક્યા હતા. શકુરભાઈએ એમના પિતાને વાત કરી

તો એમના પિતાએ કહ્યું કે એમને આપણા કરિયાણાવાળા પાસેથી જોઈતું

અનાજ અપાવી દેજે, અને નોકરી મળે ત્યાં સુધી ભાડું માગવા જતો.”

૧૯૫૮માં SSC પરીક્ષાપાસ કરી મુંબઈની ખાલસા કોલેજમાં વિજ્ઞાનની

શાખામાંF.Y. Sc.  અને Int. Sc. નો કોર્સ કર્યો. Int. Sc. માં ખૂબ સારા માર્કસ

આવ્યાએટલે મુંબઈની ભારત ભરમાં પ્રખ્યાત UDCT માં એડમીશન મળ્યું.

અહીંથીએમણે ૧૯૬૫માં B.Pharm. ની ડીગ્રી મેળવી.  

કોલેજ અભ્યાસના વર્ષો દરમ્યાન પણ એમનો સાહિત્ય પ્રત્યેનો પ્રેમ

વધતો રહ્યો. એમની પ્રથમ કવિતા નવનીત” સામયિકમાં છપાઈ, અને

ત્યારથી એમનું સર્જન સમયાંતરે પ્રગટ થતું રહ્યું. ગાળા દરમ્યાન

સમયના જાણીતા કવિઓ અને લેખકોને મળવાનો અને એમની સાથે મૈત્રી

બાંધવાનો સિલસિલો પણ શરૂ થઈ ગયો, જેમાં રાજેન્દ્ર શાહ અને

સિતાંસુ યશચંદ્ર જેવા જાણીતા સાહિત્યકારોનો પણ સમાવેશ થઈ જાય છે.

એમનો સાહિત્યમાં રસ માત્ર ગુજરાતી ભાષાના સાહિત્ય પ્રત્યે સિમીત

રહી,બંગાલી અને અંગ્રેજી સાહિત્યમાં પણ એમનું વાંચન જારીરહ્યું. કોલેજના

દિવસોમાંજ ખાસ બંગાલી ભાષા શીખવાના વર્ગોમાં જોડાઈને એમણે

બંગાલી ભાષા શીખી લીધી હતી.

૧૯૬૫માં  B.Pharm. ની ડીગ્રી મેળવી થોડા સમય માટે તેઓએ ૧૫૦

રૂપિયા પગારની Medical Reprentative તરીકે નોકરી કરી, અને ત્યાર બાદ

૧૯૬૬ થી ૧૯૭૨ સુધીઅલગ અલગ કંપનીઓમાં Manufacturing ક્ષેત્રમાં

નોકરી લીધી.

૨૬ વર્ષની વયે શકુરભાઇના લગ્ન હવ્વાબેગમ સાથે થયા. વડિલોએ

નક્કીકરેલા લગ્ન હતા. ૧૯૬૭ અ ને૧૯૭૨વચ્ચે એમને ત્યાં સલીમ અને

સાહીરબે પુત્ર અને એક પુત્રી નસીમનો જન્મ થયો.

(સરવૈયા દંપતિ)

                           (સરવૈયા દંપતિ)

૧૯૭૨માં એમના મિત્રો પ્રતાપ ભટ્ટ, અશ્વિન શાહ, અરૂણ ઠાકર અને

પ્રવીણ ભાયાણીના આગ્રહથી સહ કુટુંબ અમેરિકા આવ્યા અને કામય માટે

અમેરિકામાં સ્થાયી થયા.

પ્રતાપ ભટ્ટે એમને સ્પોન્સોર કરેલા. અમેરિકામાં ન્યુયોર્કમાં આવ્યા પછી

તરત એમને એક ડ્રગ સ્ટોરમાં નોકરી મળી ગઈ. ત્યાર બાદ ૧૯૮૪માં

ન્યુયોર્ક અને ન્યુજર્સીની અલગ અલગ ફાર્મસીઓમાં નોકરી કરી.

“વેપારીના પુત્ર હોવાથી એમના લોહીમાં વેપારી મનોવૃતિ તો હતી

એટલે૧૯૮૪માં એમણે ન્યુયોર્કમાં “SHERMAN PHARMACY ખરીદી

લીધી”

અલ્લાહની મહેરબાનીથી આજે ૭૫ વર્ષની વયે પણ એમના કુટુંબની

મદદથી ફાર્મસી ચલાવે છે.”

શકુરભાઈના ત્રણે સંતાનો સલીમ, સાહિર અને નસીમ ત્રણે અલગ અલગ

ક્ષેત્રોમાં ઉચ્ચ ડીગ્રીઓ ધરાવે છે.”

(શકુરભાઈની શર્મન ફાર્મસી)

                                 (શકુરભાઈની શર્મન ફાર્મસી)

વિજ્ઞાનના વિષયમાં અભ્યાસ કર્યો, Pharmacy જેવી લાઈનમાં વ્યવસાય

કર્યો છતાં સાહિત્યની દુનિયામાં એમણે જે પ્રગતિ કરી આશ્ચર્યજનક છે.

અત્યાર સુધીમાં એમના ત્રણ પુસ્તકો પ્રસિધ્ધ થઈ ચૂક્યા છે અને બે થોડા

સમયમાં પ્રસિધ્ધ થશે. એમના બધા જ પુસ્તકો ગીત, કવિતા, ગઝલ અને

અછંદાસ કાવ્યોના છે.

ઘરની સાંકળ સુધીકવિતા સંગ્રહમાં એમની આસરે ૧૧૪ વિચાર પ્રેરક

કવિતાઓ છે,

જ્યારેબે દમ ચલમનાનામના ગઝલ સંગ્રહમાં, વાંચતાં ગમી જાય

એવી ૧૦૧ ગઝલછે. લેખની મર્યાદામાં રહી હું પાંચે પુસ્તકોનું

વિવેચન કરી શકું

છતાં એમની ગઝલોની થોડી પંક્તિઓ નમુના તરીકે રજુ કરૂં છું.

બે દમ ચલમનાની પહેલી ગઝલમાં શકુરભાઈ કહે છે,

મારી કલમની વાત છે, બળતી ચલમની વાત છે,

 બે દમ ભરો ને પરમ સુખ, ઊંડા મરમની વાત છે.”

અને ભાઈ ખરેખર મેં ચલમ હાથમાં પકડી ત્યાં મને તો નશો

ચડી ગયો.

 શકુરભાઈની ગઝલો ચોટીલી છે,

થોડા સરળ શબ્દોમાં સ્પષ્ટ વાત કહી દે છે, કશું ગોળ ગોળ નહિં.

ચાંદ કાઢો ચાંદનીમાંથી પછી બાકી શું રહે?

  વાત કાઢો ખાનગીમાંથી બાકી શું રહે?

   જીંદગી આખી વિચારી ને હવે થાકી ગયો છું,

  મન કાઢો માનવી માંથી બાકી શું રહે?”

 આત્મ વિશ્વાસથી ભરેલા શકુરભાઇ કહે છે,

કામ મારૂં છે આવું “

============================================

આલેખન= શ્રી પી.કે.દાવડા સાહેબ

મળવા જેવા માણસ=શ્રી ચીમન પટેલ ‘ચમન’-શ્રી પી.કે દાવડા


મળવા જેવા માણસ=શ્રી ચીમન પટેલ ચમનશ્રી પી.કે દાવડા

======================================================

શ્રી ચીમન પટેલ ‘ચમન’

                         <<<<ખીલતે હૈ ” ચમન કે ફુલ “ યહા”>>>>”

================================================================

ચીમનભાઈનો જન્મ ૧૯૩૩માં બર્મામાં રંગુન શહેરમાં થયો હતો.

બીજા વિશ્વયુધ્ધ વખતે જાપાનના બોમ્બમારાથી બચવા એમનું કુટુંબ

ઉત્તર ગુજરાતના કૈયલ ગામમાં આવી ગયું. ત્યારે એમની ઉંમર સાત વર્ષની હતી.

કૈયલની પ્રાથમિક શાળાનો, અને ત્યાર બાદ કડીની સર્વ વિદ્યાલય

હાઈસ્કૂલનો અભ્યાસ પુરો કરી, ચીમનભાઈએ ૧૯૫૨માં  S.S.C.ની

પરીક્ષા પાસ કરી.

હાઈસ્કૂલના સાત વર્ષોમાં નિયમિતતા, શિસ્ત, સ્વાવલંબીજીવન, નાટકોમાં,

ચિત્રોમાં, સંગીતમાં, બેન્ડમાં ડ્રમ અને વાંસળી, કસરતમાં લેઝીમ, વોલીબોલ

વગેરે અભ્યાસની સાથે મેળવી જીવનનો પાયો નંખાયો.

મેટ્રીક પાસ થતાં પિતાની પસંદગીની અભણ કન્યા સાથે એમના લગ્ન

કરાવી દેવાયાં. કન્યા જોવાની માગણી કે લગ્ન વિરોધ કરવા જેવી

પરિસ્થિતિ ત્યારે નોતી!

અમદાવાદની ગુજરાત કોલેજમાં F.Y.Sc. માં દાખલ થયા. પરીક્ષા વખતે

માંદા પડ્યા ને પરીક્ષા આપી શક્યાવતન પાસેની એક હાઈસ્કુલમાં

નોકરી લીધી અને F.Y.Sc ની પરીક્ષા આપી પાસ થયા એટલે અભ્યાસ

આગળ વધારી  Int.Sc  કરીને અમદાવાદની એન્જિનિયર કોલેજમાં પ્રવેશ

કર્યો.

સામાજિક સમસ્યાઓને કારણે અભ્યાસમાં ચિત્ત ચોટ્યું નહીં અને નાપાસ

થયા.એન્જિનિયર કદાચ નહીં થવાય એટલે પાછા ગુજરાત કોલેજમાં

Jr.B.Sc  શરું કર્યું.

એન્જિનિયરની અને  Jr.B.Sc ની બંનેમાં પાસ થયા. બીજા વર્ષે ઈલેક્ટ્રિકલને

બદલી સિવિલમાં જવાની પરવાનગી મળતાં,વલ્લભ વિદ્યાનગરની

 BVM  એન્જિનિયર કોલેજમાં પ્રવેશ મેળવી તેમણે ૧૯૫૯માં B.E.(Civil)

ડીગ્રી મેળવી અને PWD સિંચાઈ ખાતામાં અમદાવાદ લાલ દરવાજે નોકરી

શરું કરી.

PWD ની નોકરી દરમ્યાન એમણે વાર્તાઓ લખવાનું શરું કર્યું. પ્રથમ વાર્તા

કળશ, અમદાવાદથી પ્રકાશિતચાંદનીમાસિકમાં પ્રગટ થઈ. ત્યાર પછી

ચાંદનીમાંએક પાનાની વાર્તાશિર્ષક હેઠળ બીજી વાર્તા પ્રગટ થઈ.

મુંબઈથી પ્રગટ થતાનવવિધાનમાસિકમાં ત્રીજી વાર્તા પ્રગટ થઈ,

અને આમ એમની સાહિત્ય પ્રવૃતિની શુભ શરૂઆત થઈ.

ગાળામાં નિયંતિકા સાથે અકસ્માતે પરિચય થયો જે ધીરે ધીરે

પ્રેમસ્વરૂપેપાંગર્યો. સમાજ અને સગાઓને પ્રેમ પ્રકરણ ગમ્યું નહીં!

અમદાવાદની નોકરી છોડી, ભાવનગરની ભાવસિંહજી પોલિટેકનીકમાં

લેકચરરતરીકેની નોકરી સ્વીકારી. અહીં એમણે શિક્ષણ ઉપરાંત કોલેજના

મેગેઝીનના સંપાદન, વાર્ષિક નાટકોનું દિગદર્શન કરી, નાટકોમાં ભાગ લઈ

અનેક પ્રવૃતિઓમાં રસ લઈ વિદ્યાર્થીઓમાં પ્રિય પ્રોફેસર થયા.

નિયંતિકાથી દુર રહીને કાગળોમાં કાવ્યો લખવાનો મોકો મળ્યો.

ભાવનગરનાસૌરાષ્ટ્ર સમાચારમાં૧૧ જુલાઈ૬૫માંઉકળાટ કાવ્ય

 પ્રકાશિત થયું.

ચમન-નિયંતિકા

ભારતમાં રહીને પ્રથમ લગ્નનો ઉકેલ લાવવા પાછળ સમય બગાડવા

કરતાં ઉચ્ચ અભ્યાસાર્થે  જાન્યુ. ૧૯૬૭માં અમેરિકા આવી ગયા.

University of Houston માંથી ૧૯૬૮માં  M.S. (Civil) ની ડીગ્રી પ્રાપ્ત કરી

અને Fluor Daniel કંપનીમાં નોકરીએ લાગી ગયા.

હ્યુસ્ટનની કોર્ટમાંથી પ્રથમ લગ્નના છૂટાછેડા મેળવ્યા.

૧૯૬૯માં નિયંતિકાને અમેરિકા બોલાવી હ્યુસ્ટનની કોર્ટમાં લગ્ન કરી લીધા.

૩૦ એપ્રિલ ૧૯૭૬ના અમેરિકન  સીટીઝન થઈ, બે અનુજ ભાઈઓ અને

એક બેનને પરિવાર સાથે અમેરિકા બોલાવી લીધાં.

નિયંતિકા સાથેના ૪૨ વર્ષના સુખી સંસાર બાદ ૭ ફેબ્રુઆરી ૨૦૧૧માં

નિયંતિકાબેનનું કેન્સરમાં અમદાવાદ ખાતે અવસાન થયું.

એમના લગ્નથી બે પુત્રીઓ, એક પુત્ર અને ચાર પૌત્રો હ્યુસ્ટનમાં રહે છે.

હળવે હૈયે-ચમનધરા ગુર્જરી-ચમન

“૧૯૬૭માં અમેરિકા આવ્યા બાદ પણ ચીમનભાઇનો સાહિત્યમાં રસ

જળવાઈરહ્યો, બલકે વધ્યો. હ્યુસ્ટનના ગુજરાતી સમાજના મુખપત્ર દર્પણમાં

એમણે દર મહિને હાસ્ય લેખલખવાના શરૂ કર્યા એટલું નહીં પણ એમની

ચિત્રકલાની આવડતનો ઉપયોગકરી,દર્પણના Cover page તૈયાર કર્યા.”

૧૯૯૭માં એમના હાસ્યલેખોને પ્રથમ પુસ્તકહળવે હૈયેમાં સમાવી

લેવામાં આવ્યા.”

હ્યુસ્ટનના બીજા એક માસિકધરાગુર્જરીમાં એમણે કવિતા અને હાસ્ય

લેખ લખવા ઉપરાંત માસિકના કલા નિયોજક તરીકેની કામગીરી પણ

નિભાવી અને એમના ચિત્રોથી માસિકના મુખપૃષ્ટને શણગાર્યા.”

૧૯૮૫માં એમના કાર્ય બદલ એમનેધરાગુર્જરી એવોર્ડઅપાયો.”

ઉપરાંત એમના લેખો અમેરિકાના કેટલાક માસિકોમાં પ્રગટ થતા રહ્યાઃ

(નવ વિધાન  ()   ગુંજન   ()   ગુર્જરી ડાયજેસ્ટ

()  ગુજરાત દર્પણ   ()  ગુર્જરી  (ગુજરાત લાઈન  (કેનેડા)

ચીમનભાઈની કવિતાઓ અને લેખોપુસ્તકાલયવેબસાઈટ ઉપર પ્રથમ

મુકાયા અને ત્યાર બાદ એમણે પોતાનો બ્લોગચમનકે ફૂલશરૂ કર્યો.

વર્ષોથી ચીમનભાઈ હ્યુસ્ટનની સાહિત્ય સરિતાના સભ્ય છે અને ત્યાં

પોતાની રચનાઓ રજૂ કરી સૌને હસાવે છે.

એમની બધી રચનાઓ એમણેચમનઉપનામથી પ્રગટ કરી છે.

મિત્રો અને સગાઓની વર્ષગાંઠ અને એનીવર્ષરી વખતેહઝલલખી,

રજુ કરી પેક્ષકોને હસાવવામાં મોખરે છે.

ચીમનભાઈની રચનાઓની ખાસ ખૂબી છે કે

જે કહેવું હોય તે સીધે સીધું કહી દે છે; ગોળ ગોળ શબ્દોમાં નહિ.

એક ગઝલમાં તેઓ કહે છે;

          “વ્યક્તિ ઓળખું  કે ઓળખાય, તાલી પાડું છું!

            ભાષણ સમજાય કે સમજાય, તાલી પાડું છું!

  બીજી એક રચનામાં કહે છે;

             કરી રાખ્યું  છે  ઘન ભેગું આજ  સુધી તો ઘણું,

             દઇ દો દાનમાં થોડુ,લેનારા વળી મળે મળે!

             કરી છે વાતો તમે ખોટી ઘણી બધી આજ સુધી,

             કહિ દો હવે સાચું, સાંભળનાર ફરી મળે મળે!

એક રચનામાં સલાહના રૂપમાં કહે છે,

           “જીભ ચાલે છે તો બોલો, બીજાને દુભાવવા તો નહિ!

        હાથ લંબાવો તો મદદ માટે, લાફો મારવા તો નહિ!

એમની ટેકનોલોજી ઉપર લખેલીબેસતા કરી દીધારચના તો બ્લોગ્સમાં

હજુ પણ ફરતી જોવા /સાંભળવા મળે છે,                      

              ખાવાનો ચસ્કો બધાનો જુઓ વધતો જાય છે આજે,

                સ્પેસમાં સુનીતાને પણ સમોસા ખાતા કરી દીધા!

                 કથાઓ કરાવી ને પણ વ્યથાઓ કોઈની ઘટી નથી,

                 કુટુંબો વચ્ચેના ક્લેશો ભઈ, કેમ વધારતા કરી દીધા?

                 સ્મશાન વૈરાગ્ય આવવો શક્ય નથીચમનહવે?

                ઈલેક્ટ્રીકભઠ્ઠામાં મડદાં ઝટ બાળતાં કરી દીધા

નિયંતિકા ચિત્ર-૧નિયંતિકા ચિત્ર-૨

 

ચિત્રકલામાં ખાસ કરીને ચારકોલ આર્ટમાં એમને સારી મહારથ છે.

ચિત્ર નંબરએમની સ્વર્ગસ્થપત્ની નિયંતિકાનો ફોટોગ્રાફ છે.”

“અને ચિત્ર નંબરમાંચીમનભાઈએ દોરેલું ચારકોલ ચિત્ર છે.”

ચિત્રકલા ઉપરાંત ફોટોગ્રાફી પણ એમની એક હોબી છે.

અહિ ઘણા વર્ષો સીન્ગલ ટેનીસ રમી, હવે હળવી કસરતોની સાથે ફાસ્ટ

ચાલવાનો ક્રમ ચાલુ રાખ્યો છે.

રાતના વાગે સુઈ જઈ સવારે વાગે ઉઠવાનો ક્રમઆજે ૮૨ વર્ષની વયે પણ ચાલુ છે.”

સવારના ૨૫ મિનિટમાં યોગ સાથે શરીરુપિયોગી હળવી કસરત કરી

નોકરીએ જાય છે

ફુરસદના સમયમાં શાકભાજીની ખેતી કરી, મકાન ફરતે એવરગ્રીનને

માળીની જેમ આકૃતિઓ આપી શોભાવે છે.

ચીમનભાઈ ચમન’  એટલે પોતાની શર્તે પોતાનું જીવન વ્યતિત  કરતી

એક Vibrant પ્રતિભા…

=====================================================

આલેખન- શ્રી પી. કે. દાવડા સાહેબ

મળવા જેવા માણસ – દીપક ધોળકિયા…શ્રી પી. કે. દાવડા


મળવા જેવા માણસ – દીપક ધોળકિયા

=====================================================================================

dipak_dholakia_1 

દીપકભાઈનો જન્મ ૧૯૪૮માં કચ્છ જિલ્લાના ભુજ શહેરમાં થયેલો.૧૯૫૦ માં જ્યારે એ

માત્ર બે વર્ષના હતા ત્યારે એમના દાદા શ્રી ગુલાબશંકર અમૃતલાલ ધોળકિયા ભારતની

બંધારણ સભાના સભ્ય હતા, અને ૧૯૫૨ માં ભારતની પહેલી લોકસભામાં તેઓ કચ્છના

પ્રતિનિધિ તરીકે ચૂંટાયેલા. ફરી પાછા ૧૯૬૨માં ગુજરાત વિધાનસભામાં ભુજના

પ્રતિનિધિ તરીકે ચૂંટાયલા. દીપકભાઈના પિતા ભાઇકાકા દસમા ધોરણ સુધી ભણેલા હતા.

એમના બા માત્ર લખી-વાંચી શક્તા, અને છતાં પણ એમનો વાંચનનો શોખ એટલો

જબરો હતો કે લાયબ્રેરીમાંથી રોજ એક પુસ્તક મંગાવીને પુરૂં કરતા. આટલું મોટું રાજદ્વારી

Background ધરાવતા હોવા છતાં એ એક મધ્યમ વર્ગી કુટુંબ હતું.

 દીપકભાઈનો પ્રાથમિક શાળાનો અભ્યાસ ભુજની ઘર નજીકની સરકારી શાળામાં થયો.

એ સમયના રિવાજ અનુસાર, શાળામાં દાખલ થયા ત્યારે નાળિયેર અને પાવલી

(ચાર આના) લઈ ગયેલા અને શિક્ષકાના પગપાસે મૂકી શિક્ષિકાને પગે પડેલા.

શિક્ષકો પ્રત્યેનો આવો આદરભાવ દીપકભાઈએ જીવનભર જાળવી રાખ્યો.

પાંચમા થી સાતમા ધોરણ સુધીનો અભ્યાસ એમણે મહારાણી શ્રી ગંગાબા સાહેબ

મિડલ સ્કૂલમાં કર્યો. અહીં એક નાટકમાં એમને વિલિયમ ટેલનું પાત્ર મળેલું.

એમનો એક મિત્ર રોહિત વોલ્ટર બનેલો. દીપકભાઈએ તીર મારી રોહિતના માથા

ઉપરથી સફરજન નીચે પાડવાનું હતું. તીર ક્યાંક વાગી જશે એ બીકે નાટક દરમ્યાન,

તીર છૂટે એ પહેલા જ રોહિતે માથું હલાવી સફરજન નીચે પાડી દીધું.

 આઠમા ધોરણથી SSC સુધીનો અભ્યાસ એમણે ભુજની ઑલ્ફ્રેડ હાઈસ્કૂલમાં કર્યો.

આ ગાળા દરમ્યાન એમણે વિદ્યાર્થી ચળવળમાં ભાગ લઈ ભવિષ્યની સામાજીક

પ્રવૃતિઓ માટેનું ભાથું બાંધી લીધું. ૧૯૬૫ માં SSC પરીક્ષામાં પાસ થઈ ભુજની

લાલન કોલેજમાં Science Branch માં જોડાયા. પહેલે વર્ષે જ Maths વિષયમાં

ફાવટ ન આવતાં નાપાસ થવાથી, આર્ટસ વિભાગમાં બદલી કરાવી. પરંતુ નાપાસ

થવાનો કે એક વર્ષ બગડવાનો એમને અફસોસ નથી. એમનું કહેવું છે કે આ વર્ષ તો

એમના માટે બહુ સારું રહ્યું. એ વર્ષ દરમિયાન એમણે જે વિષય હાથમાં આવ્યો તે

વાંચ્યું. આમ, એ નિષ્ફળતાનું વર્ષ એમના વિચારો અને દૃષ્ટિકોણને આકાર આપવામાં

આશીર્વાદ સમું બની રહ્યું. એમને જુદા જુદા વિષયોમાં રસ કેળવાયો તે તો આ જ વર્ષનું

સુફળ છે. ૧૯૭૦ માં ઈકોનોમિક્સને મુખ્ય વિષય બનાવી બી.એ. ની ડિગ્રી પ્રાપ્ત કરી.

“એ દરમ્યાન, ૧૯૬૫ની કચ્છ સરહદ પરની ભારત-પાકિસ્તાન લડાઈ પછી આંતરરાષ્ટ્રીય

ટ્રાઇબ્યુનલે  ચુકાદો આપ્યો તેમાં છાડબેટ. કંજરકોટ વગેરે કચ્છના વિસ્તારો પાકિસ્તાનને

મળ્યા. એની સામે મોટો સત્યાગ્રહ થયો, જેમાં જ્યોર્જ ફરનાન્ડિસ, અટલ બિહારી વાજપેયી

મધુ લિમયે વગેરે જોડાયા હતા.  ત્રેવીસ વિદ્યાર્થીઓની એક ટુકડીના નેતા તરીકે દીપકભાઈ

પણ સત્યાગ્રહમાં જોડાયા. સરહદે જઈને રાષ્ટ્રધ્વજ સાથે એક પૉઈંટ પાર કરવાનો હતો.

પોલીસે પકડી લીધા, તે પછી પંદર દિવસની જેલની સજા થઈ, અને જેલમાં પડતી

તકલીફો સહેવી પડેલી.”

“ગ્રેજ્યુએટ થઈ નોકરીની શક્યતાઓ વધારવા ગુજરાત રાજ્ય સરકારી સેવા પસંદગી

મંડળની પરીક્ષા આપી, અને એમાં એમનું પ્રદર્શન પણ સારૂં હતું, પણ કલેકટરના રીપોર્ટમાં

ચળવળિયો છે, એવું આવ્યું, એટલે પસંદગી ન થઈ. ત્યાર બાદ આકાશવાણીના ભુજના કેંદ્ર

માટે એનાઉંસરની પોસ્ટ માટે અરજી કરી. સરકારી નોકરીમાં પોલીસખાતા દ્વારા તપાસ જરૂરી છે.

એમણે દાદાની સલાહથી ફૉર્મમાં સાચું લખી દીધું કે  એક વાર જેલમાં જઈ આવ્યા છે,

પણ પોલીસના અફસરને લાગ્યું કે સત્યાગ્રહ એ કંઈ ફોજદારી ગુન્હો ન કહેવાય એટલે

એણે સારો રિપોર્ટ આપ્યો, અને અંતે ૧૯૭૦ માં આકાશવાણી ભુજમાં એનાઉંસર બની

ગયા. પણ આંદોલનકારી જીવ એટલે અહીં પણ યુનિયનની પ્રવૃતિઓમાં સક્રિય હતા.’

૧૯૭૪ માં એમની પસંદગી ગુજરાતી સમાચાર વાચક અને અનુવાદક તરીકે દિલ્હીમાં થઈ.

તમારામાંથી ઘણાએ રેડિયોમાં સાંભળ્યું હશે,

“આ આકાશવાણી છે. સમાચાર દીપક ધોળકિયા વાંચી સંભળાવે છે.”

અહીં પણ એમની યુનિયન પ્રવૃત્તિઓ ચાલુ જ રહી. ૨૦૦૮ સુધી આકાશવાણીમાં કામ કરી

૨૦૦૮ માં ૬૦ વર્ષની ઉંમરે નિવૃત્ત થયા.

dipak_dholakia_2

 

દિલ્હીમાં બદલી થયા બાદ ચાર વર્ષ રહી, ૧૯૭૮ માં દીપકભાઈના લગ્ન ઉત્તર

પ્રદેશના પૂનમ બહેન સાથે થયા. પુનમ બહેન બી.એસસી., બી.એડ.મૂળ ઉત્તર

પ્રદેશનાં છે અને લગ્ન પહેલાં શિક્ષિકા હતાં. લગ્ન બાદ દીપકભાઈને  ગુજરાતી ભાષાના

નિષ્ણાત તરીકે રેડિયો મોસ્કોની સર્વિસમાં ત્રણ વર્ષ માટે મોકલેલા.

દીપકભાઈ અને પૂનમ બહેનની દીકરી “પરા”

દિલ્હીની Shaheed Rajguru College of Applied Sciences માં Foods and Nutritionનાં

Senior Assistant Professor છે,

જ્યારે પુત્ર મનન કલ્પાકમ (ચેન્નઈ) માં Indira Gandhi Centre for Atomic Researchમાં Scientist

છે.

 દીપકભાઈનું કુટુંબ National Integration નો જીવતો જાગતો દાખલો છે.

“ગુજરાતી દીપકભાઈ ઉત્તર ભારતીય પૂનમને પરણ્યા. એમની પુત્રી “પરા” કોંકણી રાકેશને

પરણ્યાં અને પુત્ર મનન રાજસ્થાની શુભા શર્માને પરણ્યા.”

હાલમાં આ એક દ્વિભાષી કુટુંબ છે. એમના જ શબ્દોમાં કહું તો ,

“આ કૌટુંબિક સંયોગોમાં અમારા ઘરમાં ગુજરાતી અને હિન્દી બન્ને ભાષાઓ ચાલે છે.

હું ગુજરાતીમાં પૂછું તેનો એ લોકો હિન્દીમાં જવાબ આપે. બૃહદ કુટુંબના બીજા સભ્યો

સાથેની વાતચીતમાં મારી  પત્ની અને બન્ને ભાઈબહેન ગુજરાતી જ વાપરે.

હું ભૂલથી હિન્દી બોલી જાઉં તો મને રોકે –“તુમ ક્યોં હિન્દી બોલતે હો? 

ગુજરાતી બોલો.” પણ પોતે મારા ગુજરાતીમાં પુછાયેલા સવાલનો હિન્દીમાં જવાબ આપે !”

દીપકભાઈ નોકરીમાંથી નિવૃત્ત થયા છે પણ સામાજિક પ્રવૃત્તિઓમાંથી નિવૃત્ત નથી થયા.

“હજી પણ તેઓ Indian Community Activists Network (ICAN) ના સક્રિય સભ્ય છે.

આ દેશમાં ચાલતાં જનઆંદોલનોની સામૂહિક સંસ્થા છે જે પ્રાકૃતિક સંપદા પર જનતાના

અધિકારની હિમાયત કરે છે. ICAN ના ન્યુઝલેટરના તંત્રીમંડળમાં મુખ્ય જવાબદારી

દીપકભાઈ સંભાળે છે. દિલ્હીમાં પાણીના ખાનગીકરણ વિરુધ્ધ જનઆંદોલન સમિતિના

તેઓ જનરલ સેક્રેટરી છે, અને પાણી અને સેનિટેશનની સમસ્યાઓ માટેની ફોરમના

Founder Member અને સલાહકાર છે. ઉપરાંત સરકારી કર્મચારીઓનું સંગઠન

Indian Public Service Federation (IPSEF) માં સલાહકાર અને Ideologue છે.”

ચિત્ર પર 'લિક' કરી તેમના બ્લોગ 'મારી બારી' પર પહોંચી જાઓ.

 બ્લોગ જગતમાં એમનો અંગત બ્લોગ “મારી બારી” છે,

http://wallsofignorance.wordpress.com

પણ છેલ્લા થોડા સમયથી વેબગુર્જરીના સંપાદક મંડળમા સક્રિય છે. એમના જીવનની ફિલોસોફી છે,

કોઈનું સમજીવિચારીને નુકસાન ન કરવું.  કોઈ કામ કરવાની હા પાડી હોય તો એ હા આપણે

આપણી જાતને જ કહીએ છીએ. એટલે કોઈ કહે કે ન કહે, જેના માટે હા કહી હોય તે કામ સારામાં

સારી રીતે કરવું. સમજ્યા વિચાર્યા વિના હા ન કહેવી.” વધુમાં તેઓ કહે છે, “ભૂતકાળમાં જોવાનું

હું બહુ પસંદ કરતો નથી”,

અને તેમ છતાં મારી વિનંતિને માન્ય રાખી એમણે ભૂતકાળમાં ડોકિયું કરી

મને જરૂરી માહિતી આપી.

==========================================================================

આલેખન- શ્રી પી. કે. દાવડા

કોમપ્યુટરના છપ્પા….શ્રી પી. કે. દાવડા


કોમપ્યુટરના છપ્પા….શ્રી પી. કે. દાવડા

 

====================================

દાવડાજી

 

કોમપ્યુટરની જૂઓ કમાલ, બંધ પડે તો થઈ જાય હાલ,
દિમાગથી  વિચારવું પડે, યાદ   શક્તિની  સીમા   નડે;
દાવડા જો  કોમપુ  ના હોય, સંપર્ક  રાખે ક્યાંથી  કોઈ?
 
હાર્ડ ડીસ્ક કોમપુમાં ખાસ, થાય કરપ્ટ તો ત્રાસમ ત્રાસ,
સંઘરે  ફોટા, સંઘરે  લેખ,  સંઘરે  કવિતા, ગીત અનેક,
દાવડા એના  નખરા  જોઈ, ફલેશ-પેન રાખે  સૌ કોઈ.
 
મેમરી  બાઈ તો  નાના ઘણા, તો  પણ એના  નખરા ઘણા,
જ્યારે પણ એ ઓવર્ફ્લો થાય, સ્ક્રીન આખું રંગીન થઈ જાય,
નખરાળી  જો  નાટક  કરે, દાવડા તો  શું  કોમપ્યુટર  કરે?.
 
કોમપુમાં  પ્રોસેસર  ખાસ, પ્રોસેસર  જો  આપે   ત્રાસ,
કોમપુ જો થઈ જાય ગરમ, વાપરનારના ગાત્ર નરમ;
પ્રોસેસરની  અનેક  જાત,  પ્રોસેસર  બહુ ઊંચી નાત.
 
ઊંદર આંગળી ચીંધે જ્યાં, કોમપુ ઝટ પહોંચી જાય ત્યાં,
શોધી  કાઢે  ઢગલામાં સોઈ, છે આના જેવું બીજું  કોઈ?
દાવડા કોમપુમાં માઉસ મહાન, જાણે ગણેશજીનું વહાન.
 
કી  બોર્ડથી થાય  કામ  ઘણા, કામોની  ના  રાખે મણા,
ડીલીટ કરો તો કચરો સાફ, બોલ્યું ચાલ્યું થઈ જાય માફ;
દાવડા  સારૂં ‘સેવ’ કરે,  વિશ્વમા   ઈજ્જત  સાથે   ફરે.
 
કોમપુના દરવાજા ખુલા,  વાપરનારમા ખપે સમતુલા,
વાપરનારનું  ચંચળ  મન, બિન  વસ્ત્રોના આવે  તન;
દાવડા કોમપ્યુટર વરદાન, જેવું  માનસ  એવું  દાન.
 
દાવડાએ  નિવૃતિ લીધી, કોમપ્યુટરને સોંપી  દીધી,
કોમપ્યુટરથી મિત્રો મળ્યા, દાવડાના કંટાળા ટળ્યા,
‘દાવડા’ કોમપ્યુટર વરદાન, વાપરવામા રાખો ભાન.

 

 ====================================

 

આલેખન-શ્રી પી. કે. દાવડા

સંબંધોના છપ્પા…શ્રી પી.. કે. દાવડા


સંબંધોના છપ્પા…શ્રી પી.. કે. દાવડા

==========================================================================

દાવડાજી

શ્રી પી.. કે. દાવડા

====================================================================

સંબંધોના છપ્પા…શ્રી પી.. કે. દાવડા
=======================================

 

દાવડા સમાજમાં ફેરફારો થયા, સંબંધ થૈ ગ્યા તદ્દ્ન નવા,
સ્ટેપ થઈ ગયા મા ને બાપ, અર્ધા ભાઈ બહેન આપો આપ,
રોજે  રોજ  સંબંધ  બદલાય, મૂળ  સંબંધમાં  લાગી  લાય.
 
કાકા  મામા અંકલ  થયા, મામી  માસી  આંટીમાં   ગયા,
કઝીન થઈ ગયા સૌ પિતરાઈ, ભલે રહી હોય કોઈ સગાઈ,
દાવડા  સંબંધોની  ચોખવટ, લાગે સૌને  ફાલતુ   ઝંઝટ .
 
દાવડા સંબંધનું બદલ્યું માપ, સંબંધ થાતાં આપો આપ,
અર્ધા  ભાઈ ને  અર્ધી બહેન, હવે  નથી એ મારો વહેમ,
બબ્બે મા ને બબ્બે બાપ, સ્ટેપ કહી દયો, થઈ ગઈ વાત.
 
સંબંધની  વ્યાખ્યા  બદલાઈ, નથી  જરૂરી કોઈ સગાઈ,
સંબંધો  સગવડિયા  થયા, નફા  તોટાના  હિસાબે રહ્યા,
સંબંધોની ન રહી કોઈ જાત, નાત  જાતને  દીધી  માત.
 
ક્યાં ગઈ સાત જનમની વાત? સંબંધ બદલે રાતો રાત,
‘દાવડા’ સરકારી કાયદો ફરે, પાંચ  વર્ષનો  કરાર જે  કરે,
ઇન્કમ ટેક્ષમા  છૂટ અપાય, જેથી  થોડા સંબંધ સચવાય.
==========================================
આલેખન- શ્રી પી. કે. દાવડા